Serge, Titin en Rune Stinckens in Baku

Laat ons eerst en vooral jullie allen een gelukkig, gezond en veilig 2012 toewensen.

Met ons gaat het ondertussen goed. We hebben een heerlijke laatste dag van het oude jaar achter de rug. Het begon er al mee dat de 31^ste december in Azerbeidzjan een nationale feestdag is, dus waren we alle drie lekker thuis en konden we nog eens goed uitslapen voor de festiviteiten van die dag.

’s Middags werden we dus verwacht op de Indonesische ambassade. Hier werd een barbecue georganiseerd ter gelegenheid van het einde van 2011. De ambassade had tevens van de gelegenheid gebruik gemaakt om de laatstejaars studenten vertalers/tolken Azeri-bahasa Indonesia uit te nodigen. Met de aanwezigheid van deze jongelingen was er een leuke rumoerige sfeer. Na de verplichtte speeches mochten we aanvallen op het rijkelijk gevulde banket. En dat het weer zeer lekker was, moeten we er natuurlijk weer niet bijvertellen. Kilo’s komen we bij, als we op deze uitnodigingen blijven ingaan.

Na de lunch was er tijd om een beetje te karaoken, de nationale bezigheid van de Indonesiërs, en er moet gezegd worden dat de studentinnen, de Indonesische liedjes beter kenden dan de aanwezige Indonesische dames. De aanwezige bulés stonden er met open mond naar te kijken. De heren begaven zich wat later naar de bovenste verdieping om te biljarten en/of een spelletje pingpong te spelen, dit laatste één van de nationale sporten van Indonesië. Moe, van dat beetje sporten en zingen, maar voldaan trokken we terug naar onze woonst om ons klaar te maken voor het vieren van oud op nieuw.

We hadden afgesproken in een knap ingerichte zaak in Baku centrum met vier andere koppels. De binding van deze koppels was dat de dames allen Aziatisch waren en de mannen allen expats, doch allen in andere sectoren op. Eén van de dames was echter de tante van een gast, die elk jaar op een andere plaats in de wereld nieuwjaar doorbrengt en dit jaar was dat dus Baku. Voortreffelijk eten, een goede pint bier en glas wijn zorgden voor een optimale sfeer en het was dan ook twaalf uur eer we er erg in hadden. Na de nieuwjaarswensen begaven we ons terug naar het cafégedeelte van de zaak om aan de bar nog wat drankjes te nuttigen en overtollige vetten te verbranden op de dansvloer om dan uiteindelijk rond 02.30 terug naar huis te keren.

Het oude jaar was voor ons dus goed uitgewuifd en het nieuwe goed ingezet en aangezien de enkele dagen daarop ook weer nationale feestdagen waren in Azerbeidzjan, konden we toch nog een beetje een vakantiegevoel oproepen en zo de batterijen opladen voor een jaar waarvan we nu nog niet goed weten wat het voor ons zal brengen, maar daarover later zeker meer.

Güle güle

Het einde van het jaar, dus ook nog rap de pen in voor een laatste berichtje van dit jaar. Niet dat er op dit moment zoveel te vertellen valt, want voor Rune kabbelt de vakantie rustig voort en voor Titin en Serge is het business as usual.

Of toch niet, want uiteindelijk na 8 maanden aanwezigheid in Azerbeidzjan is er eindelijk iets meer zekerheid over het verblijf. Begin vorige week werd namelijk het contract getekend met de klant en nu weten we dus zeker dat die kantoortoren door ons gebouwd mag worden. Hoeveel water hiervoor naar de zee is moeten vloeien hoeven we er waarschijnlijk niet bij te vertellen.

Heel eventjes waren we vorige week ook weer van elkaar gescheiden, doordat Serge een vergadering in Brussel bij moest wonen. Titin had niet echt zin om voor die korte periode mee naar België te vliegen en Serge had jammer genoeg niet de tijd om even een bezoekje aan Bree te brengen. Aangezien zijn terugvlucht voorzien was op 24/12 hadden we ook geen mogelijkheid om kerstavond samen te vieren. We hadden zelfs de kans niet gehad om de kerstboom te zetten, dus was het wel een zeer kale kerstavond voor Titin en Rune.

We besloten om ’s ochtends vroeg, kerstdag, de boom toch nog te versieren, zodat we tenminste met kerstdag het gevoel van kerst konden oproepen. Na een uurtje werk was hij klaar, de lichtjes aan en eventjes uitrusten na die korte nacht, vliegen weet je wel. Groot was onze verbazing en zeker die van Rune toen we na een uurtje terug onder kwamen en er al pakjes onder de kerstboom lagen. Rune bleef zich maar afvragen waarom hij totaal niet gehoord had dat de kerstman bij ons thuis was geweest en dit op klaarlichte dag. Ondanks dit vreemde voorval keken alle gezichten toch blij met de ontvangen cadeautjes.

En nu op naar een nieuw jaar. Het inzetten van 2012 zullen we ’s middags starten op de Indonesische ambassade waar we verwacht worden voor een barbecue. Lekkere sateetjes, pentol en nog zoveel meer om dan ’s avonds met enkele bevriendde koppels te gaan dineren in het centrum. We vieren ’s avonds niet op de ambassade omdat daar geen alcohol te krijgen is. J

Tot volgend jaar allemaal en om toch nog een beetje het gemiste skiverlof op te roepen: Ein guten Rutsch.

Güle güle

Ja hoor, het was weer feest in de stad. We waren weer eens uitgenodigd op de Indonesische ambassade; deze keer om moederdag te vieren. In Europa wordt dat inderdaad in mei of augustus gevierd, maar in Indonesië is dat dus in december. Na het officiële gedeelte, wat veel weg had van een militaire bijeenkomst, konden we onze buikjes weer heerlijk vullen met het lekkere eten. Sommigen van de aanwezigen vulden hun bord wel drie of vier keren en ondertussen werd er lustig op los gepraat en amuseerden de kleinsten zich met de iPad, androids en al die andere moderne dingen. We kijken natuurlijk weer uit naar een nieuwe bijeenkomst, want het blijft een leuke gemeenschap om in te vertoeven hier in Baku.

Deze week heeft Rune ook zijn rapport voor het eerste trimester gekregen, want vandaag is zijn vakantie van drie weken begonnen. Dat is natuurlijk veel te lang, zeker nu we besloten hebben om dit jaar niet te gaan skiën tussen kerst en nieuw. Dit jammere besluit hebben we enkel en alleen genomen omdat we geen gedegen oplossing konden vinden voor Bo. Maar terug naar Rune zijn rapport, want dat was naar goede gewoonte weer goed. Het is niet dat hij de primus van de klas is, maar zijn resultaten liggen boven hetgeen hij zou moeten kennen voor zijn leeftijd en volgens het beoordelingssysteem. Een percentage kunnen we niet geven, want daar wordt ook hier op TISA niet mee gewerkt. Heel tevreden waren we met de vermelding dat hij zich zeer goed heeft aangepast aan zijn nieuwe omgeving en dat hij de ervaringen, die hij totnutoe op andere plaatsen heeft opgedaan zeer goed weet te plaatsen en daar ook mee aan de slag gaat om deze te toetsen aan de nieuwigheden, die hij momenteel leert. Verder is hij een zeer beleefde en prettige jongen om mee te werken en is hij in groep ook zeer communicatief. Het enige minpuntje in zijn beoordeling was lichamelijke opvoeding. Hier scoorde hij eigenlijk zeer matig. Niet zo erg natuurlijk, want we wisten al voorheen dat hij later zeker geen gevierde sportman zal worden. Sport doet hij alleen maar omdat papa vindt dat hij aan sport moet doen, maar zijn pakkie aan is het zeker niet, behalve skiën dan, maar dat zal dus niet voor dit jaar zijn.

Om het jaar te eindigen hebben ze dan met hun klas voor heel primary en de dag erna voor de ouders een voorstelling gegeven van het zwanenmeer. Wetende dat Rune niet het best gescoord had op PE, is het niet verwonderlijk dat zijn balletbewegingen ook meer weghadden van die befaamde stijve hark, dan van de elegante en sierlijke zwaan. Voor hen die hem hieronder op de foto’s zoeken, hij staat er wel bij, maar je ziet hem niet.

Tenslotte kunnen we ook nog melden dat je ziet dat Kerstmis eigenlijk ook een puur commercieel feest aan het worden en de vroegere essentie volledig aan het verliezen is. Zelfs in Baku zie je op veel plaatsen versierde kerstbomen, kerstverlichting en zoveel meer. Dat is voor een overwegend moslimland toch wel zeer vreemd om zien, maar geeft ons langs de andere kant ook weer zo een vertrouwd gevoel.

Güle güle.

Jawel hoor het was weer zover, onze Rune was weer jarig en dit alweer eens in een ander land. 9 jaar is hij ondertussen al weer geworden en Azerbeidzjan is dus zijn vierde land om deze verjaardag te vieren.

Doordat we nu wel enkele maanden voor zijn verjaardag hier aanwezig waren, hadden we in tegenstelling tot zijn 7^de verjaardag, wel de tijd gevonden om dit iet of wat fatsoenlijk te organiseren. Net zoals vorig jaar in Egypte hadden we nu ook weer een speelhal afgehuurd en de kids amuseerden zich gedurende twee uren rot met de ter beschikking zijnde spelautomaten en eerlijk toegeven ook de groten hadden er plezier in. Ook waren we blij verrast door de aanpak van de mensen van ZigZagZone, de speelhal. Het hele complex was voor het feestje van Rune vrijgehouden en de monitoren, een vijftal, hielpen de kinderen waar mogelijk. Tafeltjes en stoelen waren voorzien en het grote moment met de taart was ook af. Zo moest Rune, naar goede Azeri gewoonte, na het uitblazen van de kaars, met zijn gezicht in de taart duiken en daarna zijn mama met het vieze gezicht een kus gaan geven. Hilariteit alom natuurlijk.

Het feestje werd later op de avond in onze woning afgesloten met Rune’s lievelingspizza.

 En na zijn verjaardag breekt natuurlijk dat ander belangrijk feest aan, de komst van Sinterklaas. Rune had zich al enkele keren hardop afgevraagd of Sinterklaas ook in Baku zou komen. (Yes, he is still a believer.) Wij vertelden hem dat dat heel waarschijnlijk niet het geval zou zijn en dat hier de kerstman wel zou komen. Toch bleef hij volharden met zijn vraag, want wij hadden hem enkele jaren terug al eens de werksplit van die twee kindervrienden verteld, toch vond hij dat er voldoende nederlandstaligen in Baku aanwezig waren voor een bezoekje van de Sint.  Tot hij plots terug thuis kwam na zijn Nederlandse les en blij vertelde dat de Sint ook naar Baku kwam, want zijn juf had hem dat verteld. Nu konden wij ook niet meer achterblijven natuurlijk. Toch had Rune niet begrepen van zijn juf dat hij de Sint ook weer effectief zou zien. Hij was dan ook verbaasd dat we deze zaterdag naar de Sint zijn feestje zouden gaan. Zoals gewoonlijk was ook dit feestje weer zeer geslaagd. Vooral de boerenkool en de zuurkool met worst en gehaktballetjes achteraf vielen zeer goed in de smaak.

Güle güle

 PS. Hierna ook nog enkele fotootjes zoals eerder beloofd van onze rasmuzikant.

Het bezoekje aan ons Belgenlandje zit er weer op en het was oh zo leuk om weer eens al die bekenden terug te zien na anderhalf jaartje. Aan hen die we deze keer geen bezoekje konden brengen of die we gemist hebben door onze planning te veranderen, natuurlijk onze verontschuldigingen, maar dat maken we wel goed een volgende keer dat we nog eens in het land zijn. We hopen dat jullie het ons niet te zeer kwalijk nemen, maar jullie zullen ook wel begrijpen dat de tijd te kort was, de aankopen te omvangrijk en er ook natuurlijk het begin van carnaval gevierd moest worden.

Onze heenvlucht verliep zoals gepland, maar niet echt zoals voorzien. We hadden een vlucht via London naar Amsterdam geboekt, met een transittijd van 6 uren in London. We wilden echter zoals we dat wel eerder al hadden gedaan, in London een vroegere vlucht naar A’dam proberen te nemen, doch op Heathrow bleek dit niet mogelijk te zijn, aangezien onze koffers al tot A’dam waren ingecheckt en van een wisseling van koffers naar een vroegere vlucht wilden ze echt niet weten. Niets aan te doen dus en dan maar wachten geblazen op Heathrow op die latere vlucht van slechts 45 minuten vliegtijd.

Ons hotelletje in Den Haag was een echte aanrader. Een klein kadolleke vlak bij Scheveningen, maar wel een zeer mooie kamer en een ontbijt om U tegen te zeggen. Aangezien ze geen avondeten voorzagen, reden we nog laat naar de haven om daar een lekkere vis te eten. We kenden daar nog wel wat restaurantjes van onze Nederlandse periode, maar kozen toch voor een door ons nooit eerder bezocht restaurant, aangezien we eigenlijk ook de weg niet goed meer wisten, en ook dit was een voltreffer. Als we nog eens in de buurt zijn, gaan we daar zeker nog eens naar terug, tenminste als we de weg nog weten.

De volgende dag werd volgemaakt met bezoekjes aan onze Nederlandse vrienden om dan op maandag richting België te trekken en daar tot en met donderdagavond onze dagen te vullen door aan verscheidene tafels aan te schuiven, onze buikjes vol te eten met al dat lekkers uit België, en vooral genieten van het weerzien. Gelukkig vonden we ondertussen ook nog de tijd om de zaken, die op ons verlanglijstje stonden aan te kopen en natuurlijk frietjes van de frituur te eten. Met een toch wat bang hartje werden donderdagavond de eerste keer de koffers volgeladen om te zien hoeveel overgewicht we bij zouden hebben en het zal niet verwonderen dat dit aanzienlijk was. Enkele herschikkingen later, nog steeds teveel kilo’s natuurlijk, besloten we geen extra handbagage koffertje nodig te hebben en het zo te proberen door de incheck te krijgen.

Vrijdag was dan een grote dag voor Rune, want hij kon de hele dag met zijn vriendje David spelen en mocht er ook blijven slapen, en voor Serge, want een carnavalist mag 11-11-11 toch zeker niet missen. Eerst werd verbroederd met de mannen van de brandweer na hun jaarlijks eerbetoon aan de gesneuvelden en dan werd het pakje van ’t Zaât Hermeni-jke aangetrokken, met dank voor de geleende jas, das en accordeon om met de vroegere muziekmaten nog eens door Bree te trekken. Buiten de nieuwe liedjes, die hem niet in het oor lagen, kon hij nog vlot, en dit na 4 jaar geen instrument meer vastgehad te hebben, meespelen. Een echt natuurtalent waarschijnlijk! Doch van dat natuurtalent was vanaf 20.00 uur niets meer terug te zien, want vanaf dan was zijn lichtje volledig uit, waarschijnlijk, neen vast en zeker, door het teveel aan gerstenat. Een speciaal woordje van dank past hier wel voor Lilianne, Lei en Jan.

Zaterdag werd er dan, vooral door Serge, gerecupereerd en werden de laatste aankopen gedaan en bezoekjes gebracht om dan moe maar voldaan terug te keren naar Baku en verrast te worden door de ontzettende daling in de temperatuur daar na het toch wel aangename weer in België.

Tot ziens/ Güle güle.

PS. Als we de foto’s van Jacky doorgestuurd krijgen, worden ze ook op de blog geplaatst.