Serge, Titin en Rune Stinckens in Baku

We weten het dat het bijna twee maanden geleden is dat we nog eens iets van ons hebben laten horen, maar de maanden na ons verblijf in België, waren voor ons dan ook niet echt gemakkelijk omdat er zeer drastische beslissingen genomen moesten worden.

Het begon eigenlijk met ons verblijf in België waar we onder ogen kregen hoe ver leeftijdsgenootjes van Rune stonden qua kennis. We kwamen tot de conclusie dat Rune eigenlijk wel veel geleerd heeft tijdens zijn buitenlands avontuur en op sommige punten veel meer weet, maar dat hij voor wiskunde (rekenen) hopeloos achterop stond en dit vooral door het leerplan hier in Azerbeidzjan. In Warschau en Cairo waren we zeer tevreden over het niveau en het gegeven onderwijs, maar hier in Baku is het eigenlijk huilen met de pet op. De slinger helt teveel over naar het interpreteren en presteren dan naar het opdoen van kennis.

Wetende dat Titin nu toch ook weleens iets zou willen doen met haar diploma en dat we eigenlijk toch het beste voor Rune willen, was het besluit dan ook snel genomen dat Titin en Rune terug naar België zouden keren en dat Serge in Baku zou blijven. Dus toen dit was gekend, kwam er werk aan de winkel. Onze woning in Bree moest vrijkomen, de verhuis moest geregeld worden, de school in Bree moest gecontacteerd worden om al de mogelijkheden te bespreken, voor Bo moest er opvang gezorgd worden, en een nieuwe woning in Baku moest gezocht worden.

Voor dit alles hebben we nu dus sinds kort een oplossing. Serge vliegt dit weekend snel op en af naar België om Bo naar haar tijdelijke pleegouders, Michel en Rina te brengen. Hiervoor nogmaals onze dank. Vooraleer dat we echter al de papieren hiervoor in orde hadden, waren we alweer enkele rimpels rijker.

De woning in Bree is einde juli beschikbaar en dus kunnen Titin en Rune vanaf 23 juni, na de laatste schooldag hier in Baku, richting Indonesië vliegen om dan vanaf midden augustus terug naar Bree te komen. De verhuis is geregeld en vanaf maandag wordt alles ingepakt en op transport naar Europa gezet. En we hebben vorige maandag een apartementje gevonden in het centrum van Baku, waar we dus tot einde juni met ons drietjes gaan wonen. Nu zijn we volop bezig om de meest noodzakelijke spulletjes over te brengen van onze woning naar het apartement. Alles is trouwens zo snel moeten gaan, aangezien onze huidige eigenaar zijn huis zo snel mogelijk vrij wou hebben en ons niet meer de mogelijkheid gaf om nog tot einde juni van zijn goed gebruik te maken. Het zou het allemaal wat makkelijker gemaakt hebben, maar daar kopen we nu natuurlijk niets voor.

Jullie begrijpen hopelijk wel dat door dit alles ons hoofd helemaal niet stond naar het updaten van de blog.

Sahol.

Zoals in vorig verslagje al gemeld zijn we aan het kijken geweest om het land even te ontvluchten tijdens de Novruz Bayram feestdagen en dus is het na enkele overwegingen in ogenschouw genomen te hebben België geworden in plaats van de skilatten aan te doen. Vanaf 20 maart zullen we voor een vijftal dagen ons geliefde Bree weer een bezoekje brengen en na het nemen van de definitieve beslissing waar naartoe te gaan, werden de eerste afspraken en bezoekjes vastgelegd, met als direct gevolg dat we nu al weer weten dat we tijd tekort zullen komen om toch een beetje uit te rusten. Misschien was het dan, zeker voor dat rusten, beter geweest om de skilatten aan te doen, maar we weten zeker dat we het ons niet zullen beklagen.

Met de ergste winterprikken, die nu toch wel voorbij lijken te zijn, keert het normale leven in Baku ook terug. En dit is niet altijd even aangenaam, zeker qua verkeer, want met het verdwijnen van de sneeuw op de wegen, is de drukte in het verkeer ook teruggekeerd. Waar we eerst langzaam moesten rijden, wegens te gevaarlijk, is het nu weer aanschuiven geblazen in files. De sneeuw heeft plaatsgemaakt voor de roekeloosheid en het egoïsme van de Azeri chauffeurs.

Begin vorige week was er weer een ouderavond voorzien op TISA. Rune begint zich het belang van deze avonden zeer goed te realizeren, want toen we terug thuiskwamen, had hij een zeer gespannen gelaatstuitdrukking. Op onze vraag wat hem scheelde, speelde hij de gezworen onschuld en zei dat hij blij was ons terug te zien. Jawadde, dat begint al vroeg. Maar toch mochten we hem gerust stellen en feliciteren met zijn vorderingen. De kids hadden ook midden oktober, dus eigenlijk aan het begin van het schooljaar, een internationaal erkende test moeten afleggen om te zien hoever ze qua kennis stonden voor hun leeftijd. Rune’s uitslag was zeer bemoedigend. Overal scoorde hij hoog binnen de verwachtingen voor zijn leeftijd. Op één onderdeel zat hij zelfs ver boven deze verwachtingen. Voor wiskunde blijkt er echter nog werk aan de winkel te zijn. We zijn er ook van overtuigd dat het niveau dat ze onderwezen krijgen op TISA en voorheen op NCBIS, echt ondermaats is in vergelijking met wat zijn Belgische leeftijdsgenootjes voorgeschoteld krijgen.

En nu dus eerst op naar St-Patrick’s day. Het groen is al uit de kleerkast gehaald, enkel een groene hoed moet er nog aangeschaft worden en dan is het Guiness à volonté. Samen met enkele collega’s zal Serge aan deze braspartij gaan deelnemen en dan maar hopen dat hij op tijd gerecupereerd is om enkele dagen later het vliegtuig richting België te nemen.

Güle güle

Het was weer eens een leuk feestje daar op de Indonesische ambassade en de ambassadeur en zijn echtgenote bleken zeer aimabele lui. Een zeer open en toegankelijk persoon waarmee we een leuke babbel hadden. Hij stond er zelfs op dat Serge samen met hem als eerste aan de rijkgevulde tafel aanschoof om de hongerige magen te stillen. De middag werd, naar gewoonte ondertussen, met babbelen en roddelen voor de vrouwen en enkele partijtjes pingpong voor de mannen gevuld. De kids amuseerden zich buiten met een sneeuwballengevecht. Verder vernamen we dat het wekelijkse partijtje badminton niet meer op vrijdagavond, maar nu op zaterdagavond wordt georganiseerd, dus hier kan papa nu ook naartoe, zonder dat hij zijn pintjes op vrijdag moet missen. Twee vliegen in één klap dus.

Onze koudwater perikelen hebben echter nog een tijdje aangehouden, want ondanks verwoedde pogingen tot herstelling, bleek er uiteindelijk maar één ding op te zitten en dat was het plaatsen van een nieuwe ketel. Dit was dik tegen de zin van de eigenaar, maar toch moest hij buigen. Dus na bijna twee weken konden we ons nog eens goed badderen in plaats van water met de snelkoker warm te maken en dan een kattenwasje te doen. Nadat het warm water echter weer werkte, begaf plots de verwarmingsketel het. Gelukkig hebben we in onze woning ook nog verwarming op elektriciteit, maar onze gemoedstoestand werd er hierdoor niet echt beter op. De herstelling aan de verwarming liet gelukkig niet zolang op zich wachten als het water. Nu is het dus hout vasthouden dat deze het houdt totdat de temperaturen weer aangenaam worden.

Door het winteroffensief van de laatste weken, en het is nog niet volledig voorbij, liggen de wegen er maar miserabel bij. Overal putten in de weg en we denken dat het nog een hele tijd zal duren vooraleer dit hersteld is. We vermoeden wel dat al de hoofdwegen zeker tegen het Eurovisie songfestival zullen gerepareerd zijn. De weg waar onze woning ligt, een aardenweg, die al voor de vorst meer een hobbele-bobbeleweg dan een gewone weg was, doet nu nog veel meer denken aan het oude paadje naar de scoutslokalen en het kerkhof in Bree. Dat was vroeger, totdat er eindelijk asfalt over werd gelegd, ook meer een abortusweg dan een rijbaan. Wel in onze straat in Baku zijn ze een maand of drie geleden ook begonnen met de voorbereidingen voor het asfalteren, maar wanneer dit eindelijk klaar zal zijn, is nog maar de vraag. Als het zolang gaat duren als dat paadje in Bree, denk ik niet dat we dat zelf nog ooit zullen meemaken.

Titin holt ondertussen weer van koffiemorgen bijeenkomsten, naar kook - en lunchmiddagen. Het leven van een expatvrouw kan zeer stresserend zijn J. En om al die stress kwijt te spelen, zijn we toch aan het zien of we in maart niet even kunnen gaan skiën of misschien weer eens even naar België komen. Vanaf 20 maart wordt namelijk officieel het begin van de lente gevierd met enkele dagen vrijaf en van die gelegenheid zouden gebruik willen maken om het land even te ontvluchten. We zien wel wat ervan komt en als het ervan komt, laten we wel iets weten. Maar aangezien we geen carnaval hebben kunnen vieren, zullen we zeker en vast eerst op 17 maart ons in het feestgedruis storten van St.-Patrick's day in Finnegan's. Dat zal dan de allereerste keer zijn dat we dat ook eens meemaken en in wat voor toestand we dan 's nachts thuiskomen, valt nog te bezien.

Güle güle.

We hadden in het vorige berichtje iets te vroeg victorie gekraaid, want twee dagen na het plaatsen van het bericht hadden we het vlaggen met de waterleiding. Niet dat de buizen bevroren waren, maar ineens begaf de ketel het zodat we nu al een zestal dagen zonder warm water zitten. Reeds enkele dagen na elkaar zijn ze dat nu al proberen te komen herstellen, doch een uurtje nadat de “specialisten” vertrokken zijn, is het water weer ijskoud en ja dus ook ’s morgens. Niet aangenaam om je met dat water te moeten wassen.

We lezen dat de temperaturen in België niet alles zijn, wel ook hier is het berekoud. Toen we vorig jaar in Baku arriveerden werd ons meegedeeld dat de winters hier tamelijk rustig zijn, wel niets daarvan dus, ofwel is het nu uitzonderlijk slecht. We zitten met temperaturen van -10°C en daarbui een wind, die je van je sokken blaast. Gevoelsmatig is het dus niet te harden. Thuis hebben we al een donsdeken bovengehaald om over ons te leggen op de zetel, want het huis krijgen we niet echt op een aangename temperatuur om zitten.

Ook Rune deelt in de vreugde, want om de haverklap krijgen we een bericht dat de school wegens de barre weersomstandigheden gesloten wordt. Het is op twee weken tijd nu al quasi een volledige week dat ze lessen hebben moeten schrappen. Nu zijn het blijkbaar wel de koudste wintertemperaturen en sneeuwcondities in Baku sinds de laatste 100 jaren, maar toch stellen we ons veel vragen bij dat sluiten van de school. We vinden sowieso al dat het lesniveau niet van de allerhoogste kwaliteit is en vrezen met al die verloren dagen dat hij, indien hij om een of andere reden weer eens van school zou moeten veranderen, daar dan helemaal niet meer zal kunnen volgen.

Laat ons ons ondertussen echter opwarmen aan het vooruitzicht van een nieuw feestje. Vorige week is namelijk de allereerste ambassadeur ooit van Indonesië in Baku aangekomen. Titin en haar vriendinnen hebben al een mogelijkheid gehad om kennis met hem te maken tijdens een onofficiële bijeenkomst eerder deze week, maar nu zondag zijn we weer uitgenodigd op de ambassade voor de officiële proclamatie. We zijn zeer blij dat we een goed contact hebben met deze gemeenschap, want van de Belgische gemeenschap hoor of zie je eigenlijk niets.

Op dus naar het aansterken van de innerlijke mens op zondag en dus voor nu.

Güle, güle

Eindelijk na drie weken vakantie is Rune terug naar school kunnen gaan, al was het maar voor korte duur. Na twee dagen les moest de school noodgedwongen voor een dagje sluiten, aangezien er elektriciteitswerkzaamheden, in de wijk waar de school gelegen is, zouden plaatsvinden en ze dus daardoor heel de dag zonder stroom zouden zitten. Soms vragen we ons toch af of dat allemaal niet beter georganiseerd kan worden, tenzij het natuurlijk een noodgeval geweest zou zijn.

Waar we gehoopt hadden dat ze vorig weekend ook weer met voetbaltraining zouden beginnen, kwamen we een beetje bedrogen uit. De weersomstandigheden hier in Baku zijn niet erg goed, namelijk wind en sneeuw, maar dat daarvoor de training dan weer wordt afgeschaft. Het zijn allemaal watjes. We hadden ook gehoopt dat hij dan aansluitend op zijn voetbaltraining, met rugby training kon beginnen, maar waar wij dachten dat dit allemaal bonken van kerels zouden zijn, blijken ze ook daarover hier andere gedachten te hebben. Dus mag Rune nog wat extra binnen blijven om op zijn pc te tokkelen en nog een beetje langer de lege patriot uit te hangen.

En verder hebben we niet veel nieuws te vertellen. Het gewone leventje gaat hier zijn gang, behalve dat het de laatste tijd qua weer, zoals hoger gemeld, niet echt aangenaam is. De laatste dagen is er een pak sneeuw gevallen en dat is zeer uitzonderlijk voor Baku. Het was dan ook een hele circusact om met de wagen te rijden. Bakoevieten zijn het duidelijk niet gewoon om zo te rijden en dan niet te vergeten dat niet onmiddellijk alle middelen worden ingezet om de wegen sneeuwvrij te maken. Dat gebeurt namelijk pas na enkele dagen. Vrachtwagens volgeladen met sneeuw worden dan afgevoerd. Komt er nog eens bij dat het met die wind erbij wel zeer koud is. Hele dagen zitten we met op kantoor met de jas aan en in huis met de dikke truien en een fleece deken om het toch maar een beetje warm te houden. Isolatie van de huizen is niet dat. In de winter al de warmte langs vensters en deuren naar buiten. Gelukkig zijn tot op heden bij ons de waterbuizen nog niet bevroren, waar dit op menige plaatsen wel al een feit is, zodat we nog water hebben.

Voor hen die een beetje meer van Rune’s activiteiten op school willen weten, hieronder de laatste maandelijkse nieuwsbrief. Sommigen moeten er misschien wel een vertaling Engels-Nederlands bij moeten nemen, maar beschouw dat dan maar als bezigheidstherapie.

Güle, güle.